از کریمان کم‌طلب‌کردن که کفرِ نعمت است

اشعار شهادت امام حسن مجتبی علیه السلام 

▪️می‌نویسم «یاحسن» حُسن ختامش با خودت

بر لبم ذکر تو را دارم، دوامش با خودت

▪️لحظه‌های عمر خود را می‌سپارم دست تو

از سلام زندگی تا والسّلامش با خودت

▪️از ادب دور است نزدت دستِ خالی آمدن

زخم‌هایی کهنه دارم، التیامش با خودت

▪️باز هم بال خیالم تا بقیعَت پر کشید

من کبوتر می‌شوم یک روز، بامش با خودت

▪️سر به دامان تو خواهم داشت یا زانوی غم؟

اینکه باشد لحظۀ مرگم کدامش! با خودت

▪️از کریمان کم‌طلب‌کردن که کفرِ نعمت است

حاجتم را هم که می‌دانی، تمامش با خودت 

 محدثه آشتیانی

♦♦♦♦

▪️دست و پا می زنی و بال و پرت می ریزد

گریه خواهر تو روی سرت می ریزد

▪️بهتر است سعی کنی این همه سرفه نکنی

ورنه در طشت تمام جگرت می ریزد

▪️در تقلای سخن گفتنی اما نه نه

جگرت از دهنت دور و برت می ریزد

▪️خبرش پخش شده زهر تو را خواهد کشت

بی سبب نیست که اشک پسرت می ریزد

▪️جگرت، بال و پرت، اشک ترت ریخت ولی

چه کسی هست که با نیزه سرت می ریزد؟

هانی امیر فرجی

▪️زینب بیاور آخرین رخت کفن را

تا که کفن پوشم تن سبز حسن را

▪️خالی است جای مادرم تا که ببوسد

لب های سرخ یوسف گل پیرهن را

▪️حیدر بیا فتنه دوباره پا گرفته

بیرون کن از شهر مدینه بیوه زن را

▪️قبل از سفر تا کربلا غارت نمودند

با تیرهای پر ز کینه هستِ من را

▪️عباس را گویید تا بیرون بیارد

آن تیرها که دوخته تابوت و تن را

▪️بیرون کشیدم تیر از پهلویش ای وای

کردم زیارت گوییا امّ الحسن را

▪️پیراهن خود را ز خون او بشویید

حرفی از این تشییع با زینب نگویید

جواد حیدری